Iets voor mijn 30e kwam ik mezelf tegen.

Je bent nooit ‘af’. Zo door de jaren heen zijn er aardig wat wankelmomenten geweest. Net zoals voor de meesten van ons.

Iets voor mijn dertigste bemerkte ik voor het eerst een leegte in mezelf.

Maar ik had het toch lekker voor elkaar? De afgelopen jaren was ik met veel enthousiasme met mijn vak bezig geweest en had een mooie groeispurt gemaakt. En concludeerde dat het fundament voor een geweldige toekomst wel zo’n beetje stond.

Mijn studies had ik immers succesvol afgerond, ondertussen al wat carrièrestappen gemaakt. Een heerlijk huis, een hele fijne relatie. Vanaf dat moment zou het wel een kwestie van bijblijven worden, mijn vak bijhouden en uitbreiden op basis van mijn inspiratie.

Ik dacht dat ik er wel zo’n beetje was. Het leven bleek toch iets anders in elkaar te zitten dan ik op dat moment dacht.

Ik kwam een leegte en ontevredenheid tegen die ik niet eerder kende. Ik had alles en was niet gelukkig.

Terugkijkend naar de volle werkweken, waarin ik me toen vooral liet leiden door de waan van de dag. Ik was nog heel erg gericht op ‘hoe het hoort’, bezig met wat anderen wel niet van me dachten……., bezig met het oordeel van anderen en hoe ik hen tevreden kon houden via mijn werkresultaten.

Ik had toch geleerd dat je je best moest doen, en als je hard werkte dan werd je succesvol en gelukkig?

Dat bleek een grote denkfout.

Mijn burn-out kwam zo rond mijn 35e

Zo rond het moment dat mijn lief ernstig ziek werd, ik werkte full time. Had net zelf een operatie achter de rug had en naast mijn werk volgde ik nog een opleiding.

En ik was net gevraagd door een voormalige leidinggevende om ergens te komen ‘puin ruimen’. Heel eervol natuurlijk, maar het bleek de verkeerde omgeving.

Het leven kwam voorbij……..

De afgelopen jaren heb ik zoveel geleerd over mezelf. Het voelt echt alsof ik steeds een nieuwe deur open mag doen om te ontdekken wat daar achter verscholen ligt. Wat er te ontdekken is.

Soms 1 stap vooruit en weer 2 terug, gevolgd door een grote sprong. De wankelmomenten, de worstelingen. De tijden dat het leven je even citroenen voorschotelt, daar zit altijd de grootste winst in mijn ontwikkeling.

Je bent als mens nooit af. Want hoeveel deuren je ook op een kier zet, de uitnodiging aanneemt en naar binnen loopt. De stappen zet. Je weet nooit wat er nog in het verschiet ligt. Ik weet niet hoe het met jou is, maar mijn glazen bol doet het nog steeds niet…

Alles is altijd in beweging. Onze leef- en werkwereld is nu eenmaal onvoorspelbaar. Maar mijn  jongere zag al die wankelmomenten als dingen die me tegenhielden. Het leven, het overkwam me toch allemaal…

Door de jaren heen heb ik geleerd om alle wankelmomenten te zien als gebeurtenissen die vóór me gebeuren. En ook ik kan nog heel erg geraakt worden. Maar het brengt me minder van mijn stuk, ik kan er gemakkelijker van een afstand naar kijken en keuzes maken voor hoe ik ermee wil omgaan.

Ik ben er als het ware sneller doorheen, voel vertrouwen en kan heel rustig blijven. Want weet je, in het midden van de orkaan is het altijd rustig… Dat beeld helpt me altijd ontzettend om terug te vallen op mijn stevige basis.

Hoe kun je blijven groeien?

Door steeds opnieuw de tijd en ruimte te nemen om even stil te staan. En met enige afstand naar jezelf te kijken. Door als het ware een selfie te maken en te onderzoeken hoe je ervoor staat.

Waar je blij mee bent, waar je niet meer zo blij mee bent. En alleen afstand nemen, even uitzoomen en er een vergrootglas op zetten maakt dat je anders naar jezelf gaat kijken.

En van daaruit kun je andere keuzes maken. In de reuring van alle dag kun je die afstand tot jezelf niet creëren. Ook ik gun mezelf nog steeds een coach. En elk kwartaal geef ik mezelf minimaal 2 reflectiedagen om terug te kijken en bij te sturen. Als DIY oefening, of ik laat me een spiegel voorhouden door iemand anders.

Soms moet je even stilstaan om weer te kunnen versnellen.